به نام الله

از علی آموز اخلاص عمل/شیر حق را دان منزّه از دغل

در غزا بر پهلوانی دست یافت/زود شمشیری برآورد و شتافت

او خدو انداخت بر روی علی/افتخار هر نبی و هر ولی

آن خدو زد بر رخی که روی ماه/سجده آرد پیش او در سجده گاه

در زمان انداخت شمشیر آن علی/کرد او در غزایش کاهلی

گشت حیران آن مبارز زین عمل/وز نمودن عفو و رحم بی محل

گفت بر من تیغ تیز افراشتی/از چه افکندی مرا بگذاشتی

آن چه دیدی بهتر از پیکار من/تا شدستی سست در إشکار من

آن چه دیدی که چنین خشمت نشست/تا چنان برقی نمود و بازجست

آن چه دیدی که مرا زان عکس دید/در دل و جان شعله ای آمد پدید

آن چه دیدی برتر از کَون و مکان/که به از جان بود و بخشیدیم جان

در شجاعت شیر ربّانیستی/در مروّت خود که داند کیستی

در مروّت ابر موسیِّی به تیه/کآمد از وی خوان و نان بی شبیه

ابرها گندم دهد کان را به جهد/پخته و شیرین کند مردم چو شهد

ابر موسی پرّ رحمت بر گشاد/پخته و شیرین بی زحمت بداد

از برای پخته خواران کرم/رحمتش افراشت در عالم علم

.

.

.

راز بگشا ای علی مرتضی/ای پس سوءالقضا حسن القضا

گفت فرما یا امیرالمومنین/تا بجنبد جان به تن در چون جنین

.

.

.

گفت من تیغ از پی حق می زنم/ بنده ی حقم نه مامور تنم

شیر حقم نیستم شیر هوا/ فعل من بر دین من باشد گوا

ما رمیت اذ رمیتم در حراب/من چو تیغم و آن زننده آفتاب

.

.

.

غرق نورم گرچه سقفم شد خراب/روضه گشتم گرچه هستم بو تراب

چون درآمد در میان غیر خدا/تیف را اندر میان کردن سزا

دفتر اول مثنوی مولوی